Son zamanlarda çoğumuzun elinde sessizce yayılan garip bir alışkanlık türedi: videoları 1.5x ya da 2x hızında izlemek. Bir konuşmayı, bir anlatıyı ya da bir diziyi kendi doğal temposunda dinlemek sanki büyük bir zaman kaybıymış gibi gelmeye başladı. Cümlelerin arasındaki o küçük duraklamalara, sessizliklere ya da hikayenin kendi kendine sindirilerek dinlenmesine artık tahammülümüz yok. Her şey bir an önce bitsin, ana fikri alalım ve vakit kaybetmeden bir sonraki içeriğe kayalım istiyoruz.
Oysa hayatın kendi ritmi şaşmaz bir şekilde normal hızında akıyor. Ne caddede beklediğimiz otobüs 2x hızla geliyor, ne bir dostumuz derdini anlatırken duraklamalarını atlayabiliyoruz, ne de bir demlik çayın demlenmesini öne alabiliyoruz. Dijital ekranda kazandığımızı sandığımız o birkaç dakika, gerçek hayatın o yavaş ve doğal temposuna karşı içimizde derin bir sabırsızlık biriktiriyor.
İşin garip tarafı, içerikleri hızlandırarak zaman kazandığımızı düşünürken, aslında zamanın içinde var olabilme becerimizi kaybediyoruz. Beyin sürekli bir sonraki uyarana yetişmeye, bir sonraki videoya geçmeye odaklandıkça, durmak ve o anın içinde kalmak imkansızlaşıyor. Bir manzara karşısında oturduğumuzda ya da bir bankta soluklandığımızda bile zihnimiz arka planda “Eee, sırada ne var?” diye huzursuzca kıpırdanmaya başlıyor. Hiçbir şeyi tam olarak hissetmeden, sadece hızlıca tüketip geçiyoruz.
Gerçek hayatın güzelliği; acele edilmeyen anlarda, o yavaşlığın kendi doğallığında saklı. Her şeyin hızlandığı bir dünyada, zihnin dinginliği hayatın kendi akış hızına yeniden alışabilmesinde yatıyor.
